(^^)(^-^)(^o^)

วันนี้ไม่สบายล่ะ เลยนอนอืดอยู่ห้องทั้งวันเลย เนื่องจากวันจันไปเมามา อิอิ

แล้วฝนก้อดันตกอีก เลยเมาเดินตากฝนแม่งเลย ผลก้อคือ...ป่วยหนัก -_-"

 

แค่อยากมาเขียนไรไปเรื่อยๆ หลังจากไม่ได้มีเวลามานั่งคิดอะไรมากนัก วันๆก้อเหมือนเดิม

เหมือนหุ่นยนต์ที่เดินตามตารางไปเรื่อยๆ แต่ก้อมีความสุขกะมันไป เด๋วก้อผ่านไป...

 

ใครก้อได้ช่วยตอบทีสิว่า ความสุขมันจะอยู่กับเราได้นานแค่ไหน

ไม่รู้สิ อาจจะคิดมากไปเอง แต่อาจจะเพราะจากที่เราใส่ใจกะเรื่องรอบตัวมากเกินไป

จนบางทีก้อลืมมองคนข้างๆไปว่าเค้าเปนยังไงบ้าง มีความสุขเหมือนเดิมมั้ย

ทุกวันที่ผ่านมา ดีนะ ดีมากเลยล่ะ ดีจนไม่อยากให้มันหายไป เลยกัวไงว่ามันจะหายไปเมื่อไหร่...ฟุ้งซ่าน

 

ชีวิต...จะก้าวไปไหนดี ไปทางที่คิดไว้ หรือเปลี่ยนทางดูดีกว่า

สับสน...กับอนาคตที่กำลังจะต้องเดินไปหามัน

 

หนาว...อากาศหนาวขึ้นทุกวัน จนบางทีท้อกับอากาศว่ะ ไม่อยากขึ้นผื่นอะ ทรมาน

 

อ้วน...น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นสวนทางกับปัญญาที่อ่อนลง 555

 

เที่ยว...อยากไปเที่ยว ที่ไหนก้อได้ อยากไปทะเลที่สุด อยากนั่งเอาทรายนวดเท้า มองทะเล แล้วก้อกินปลาหมึกย่าง

 

เพื่อน...คิดถึงพวกแกจัง คิดถึงมากจิงๆ อยากกลับไปพัวเราะด้วยกันเร็วๆ อยู่นี่ต่อมหัวเราะมันฝ่อลงเรื่อยๆว่ะ

 

ร้องไห้...ร้องทำไมเนอะ เข้มแข็งๆ สู้ๆหน่าไอ้อ้วนเอิร์ธ

 

เมา...ภาวะที่ทำให้เราบ้าได้มากที่สุดและอาจจะเกิดขึ้นแทบทุกอาทิตย์ ขำว่ะ

 

คริสมาส...จะถึงแล้วนี่ บรรยากาศกำลังดีเลย ร่าเริงๆ ซานตาคอสขา พาหนูไปหาพ่อกะแม่ซักวันนึงก้อได้ อยากกอดพ่อกะแม่ แล้วก้อหมาเตอร์ด้วย

 

รอ...ช่ายสิ ตอนนี้เรากำลังรอบีอยู่นี่นา เด๋วก้อกลับมาพร้อม take away กับข้าวอร่อยๆ จากฝีมือ chef บี  แล้วก้อนั่งกิน ดูทีวี อาบน้ำ นอน...

 

เพ้อเจ้อ...น่านสิ มาบ่นไรเนี่ย ไปอาบน้ำได้แล้ว เด๋วบีมาจะได้ไปช่วยอุ่นข้าว แล้วก้อกินๆๆ

 

บาย...

 

วันนี้นึกครึ้มอยากอัพสเปสหลังจากหายไปพักนึง ก้อไม่ได้หายไปไหนหรอก ไปดำเนินชีวิตตามแบบที่มันเปนไป ( ดูปลงๆ เนอะ 555 )

ช่วงนี้รู้สึกดีหลายๆอย่าง รู้สึกดี...กับชิวิตที่เปนอยู่   รุ้สึกดี...กับเพื่อนๆรอบๆตัว   รู้สึกดี...กับโต๊ะที่นั่งเรียน   รู้สึกดี...กับงานที่ทำ   รู้สึกดี...กับอากาศที่หนาวสุดๆ

รู้สึกดี...กับคนที่อยู่ข้างๆ  ไม่รู้สิ มันก้อรู้สึกดีมานานและ แค่ที่ผ่านมามันไม่ค่อยได้มีเวลาคิด แล้วก้อหยุดนิ่ง ปล่อยให้อะไรมันเคลื่อนไหวโดยที่เรานั่งมองเฉยๆบ้าง

เมื่อวานแค่ไปนั่งเล่นสตาร์บัคแล้วก้อมองคนเดินไปมา ก้อรู้สึกดีจัง ได้เห็นความวุ่นวาย เห็นคาแรคเตอร์ของแต่ละคน ได้เปนคนมองความเคลื่อนไหวที่เปลี่ยนไปตลอดเวลา

เมื่ออาทิดที่แล้วก้อไปนั่งชิวๆกะเพื่อนๆ ดีว่ะ ขำสุดๆ เพิ่งรู้ว่าขำกลิ้งมันเปนไง ขำไปกลิ้งไป ( เพราะมันอ้วนด้วยแหละ 555 )

 

จิงๆแล้วทุกอย่างมันก้อผ่านไปเรื่อยๆอะเนอะ แค่เรา enjoy กะมัน มันก้อผ่านไปได้ด้วยดี แต่ตั้งแต่มาเนี่ย กล้าพูดได้เต็มปากเลยล่ะว่าไม่มีวันไหนที่ทำไม่เต็มที่เลย

ชิวิตตอนนี้มันเปนชีวิตจิงๆที่เราต้องดิ้นรนเอง แต่มันท้าทายดีนะ ทำให้รู้ประสิทธิภาพของตัวเองว่ามันจะแน่ซักแค่ไหน แต่ที่รู้เลยก้อคือ ถ้ามาคนเดียว...กรูกลับชัวร์ 555

 

พุ่งนี้จะวันเกิดแม่แล้ว...ดีใจที่ได้ซื้อของที่อยากซื้อให้แม่มานานและ แต่ไม่ได้ซื้อซักที ไม่บอกหรอก ให้แม่เห็นเองดีกว่า แต่พอจะซื้อให้แม่กลายเปนซื้อให้ทุกคนในบ้านเลยซะงั้น

แต่ก้อภูมิใจๆ ที่สิ่งเล็กๆน้อยๆมันทำให้รู้สึกดีได้ขนาดนี้ คุ้มค่าเหนื่อย อิอิ ...รักพ่อกะแม่จัง...

 

cold hands...warm heart ^_^

 

 

เฮ้อ....และแล้วเราก้อเปลี่ยนที่ซุกหัวนอนเปนที่เรียบร้อย กว่าจะขนของเสดก้อเปนอาทิดแหละมั้ง ทำไมอยู่นี่แค่เกือบๆหกเดือนของมันเยอะขึ้นแบบนี้ก้อไม่รู้

แค่ย้ายของก้อเหนื่อยแล้ว แต่ยังดีที่มีพี่ๆสารถีที่น่ารักมาช่วยขน ไม่งั้นถ้านั่งรถขนไปขนมาเองคงตายแน่ๆ แต่ตอนนี้ของที่ขนมายังไงก้ออยู่แบบเดิม 555

ไม่อยากแม้แต่จะเปิดกระเป๋าดูว่ายัดอะไรมาบ้าง เศร้าใจ... เหนื่อยจังชีวิต ทำงานกลับมาก้อหมดแรงแล้ว ตื่นเช้าเรียนอีก โอ้ววว...จะเอาแรงที่ไหนฟะ

อยากจัดของลงกระเป๋าแล้วกลับบ้านเลยมากกว่า เหอะๆ แต่บ้านใหม่ก้อโอเคนะ ก้ออบอุ่นดี แต่ก้ออย่างว่าแหละเนอะมันยังไม่ค่อยชินอะ ไม่รู้จะเอาไรไว้ตรงไหน

จากที่ชินกับการเดินทางไปเรียน ไปทำงานแบบเดิมๆ ก้อต้องเปลี่ยนเส้นทางใหม่หมด กลายมาเปนเด็กบ้านนอกในลอนดอนอีกครั้งๆ 555

แต่ตอนนี้ไม่หลงแล้วเว้ยยย เก่งสุดๆ ก้อแค่เมื่อคืนกลับถึงบ้านตีสองเอง ไม่มีรถกลับ แถม night bus ก้อไม่รู้ป้ายอีกต่างหาก -_-" เดินเองแม่งเลย

 

ไม่รู้จะบ่นปนรอบที่เท่าไหร่ว่า...เหนื่อยเว้ย....ตอนนี้กลายเปนว่างเปนหลับจิงๆว่ะ มันหมดแรงจิงๆอะ เพราะว่าเรียนก้อเช้า ทำงานตอนเย็นอีก

กว่าจะเสดก้อเที่ยงคืน ตารางชีวิตมันกลายเปนแบบนี้ไปโดยไม่รู้ตัว ไม่ได้อยากทำงานเยอะนะ แต่พอเข้าไปแล้วมันยากที่จะเรื่องมาก เพื่อการอยู่รอด

เค้าให้ทำไรก้อทำไป ก้อดีนะ ฝึกอะไรหลายๆอย่าง ไม่มีที่ไหนอยู่สบายหรอก นอกจากบ้านเรา และเมืองไทย อันนี้คอนเฟิร์ม ^_^

 

และสุดท้ายที่อยากจะบอก...

 

 

 

 

 

 

 

 

 ตั้งแต่มาวันแรกจนตอนนี้ก้อห้าเดือนกว่าและ  ความรู้สึกคิดถึงบ้าน อยากกลับบ้านมันไม่ได้ลดลงเลยอะ มีแต่เพิ่มขึ้นทุกวัน -_-"

ชีวิตที่แสนจะเหนื่อยก้อผ่านไปวันต่อวัน ไม่รู้จะต้องเหนื่อยอะไรอีก รู้แต่เหนื่อยทุกวันเลย ตอนนี้ก้อต้องมาหาบ้านใหม่อีก

หาจนทั่วแล้วมั้งไม่มีที่ไหนโดนใจเล้ยยยย แล้วพ่อกะแม่ก้อยังมาชวนกลับบ้านอีก ( ถึงแม้จะชวนเล่นๆก้อเหอะ เอาจิงขึ้นมาจะหนาว เอิ้กๆ )

ไม่มีบ้านไหนถูกใจเอิทเท่าบ้านเราแล้วจิงๆนะพ่อ แม่ คิดถึงบ้าน คิดถึงหมาเตอร์ คิดถึงทุกอย่างแม้แต่ที่ฉีดตูด เพราะที่นี่ไม่มี 555

เมื่อวานซืนไปส่งน้องของบีที่สนามบิน เห็นคนกลับบ้านกันเต็มเลย อยากเอาตัวเข้ากระเป๋าจิงๆ แต่ตัวมันพองแล้วอะ ไม่ไหวๆ น้ำหนักเกิน

ตอนนี้รู้สึกพอแล้วจิงๆกับการมาอยู่ที่นี่ รู้สึกประสบการณ์มันเยอะพอและ คุ้มและ แต่ก้อยังต้องอยู่ต่อให้มันครบตามกำหนดอะเนอะ

ซึ่งก้อไม่นานหรอก ปีเดียวเอง กระซิกๆๆ T^T เอาวะ หลับๆตื่นๆก้อครบและ

 

อยู่ที่นี่ไม่ได้ไม่มีความสุขนะ แต่เมืองไทยมีความสุขกว่า จิงๆนะ คนในอยากออกคนนอกอยากเข้ามั้ง มาก้อดีจะได้รู้ว่าเปนไง

อยู่เมืองไทยคงไม่ได้ทำอะไรแบบนี้ ก้อคุ้มดีชีวิต ... บางคนอาจจะเห็นว่าการมาเรียนภาษามันดูไร้สาระ แต่เอิทว่ามันไม่ได้แค่ภาษานะ

เอิทได้อะไรหลายอย่างมากจนไม่สามารถเล่าได้หมดหรอก รู้แต่ว่ามันสุดคุ้มจิงๆ ชีวิตในต่างแดน เปนไงล่ะเมิง 555

 

ตอนนี้ถึงแม้ว่าเอิทจะอยู่ไกลพ่อกะแม่แค่ไหน แต่ความห่วงใย ความรักที่พ่อกะแม่ส่งผ่านมา แม้จะทางเสียง เอิทรู้นะว่าเปนห่วง

ต่างคนต่างหัวเราะให้กัน ปากก้อบอกว่าไม่ห่วง ไม่เปนไร แต่จิงๆก้อรู้แหละว่าวางไปก้อแอบน้ำตาไหลทุกที

ทุกๆวันได้ยินเสียงทำกับข้าวของพ่อ ได้ยินเสียงหัวเราะจากแม่ก้ออุ่นใจและ ได้รู้ว่ามีที่ที่อบอุ่นรอเราอยู่

เพื่อนๆก้อเหมือนกัน คิดถึงทุกคนจังว่ะ ทรมานเนอะ อยากไปเที่ยว ไปช๊อบปิ้งกันก้อยังไปไม่ได้ เศร้าๆ แต่ก้อไม่เปนไร

กลับไปก้อไม่ได้ลดความแรดลงหรอก 55 พร้อมเสมอเช่นเดิม

 

ดูแลตัวเองกันดีๆนะ ส่วนเอิทกำลังดูแลตัวเองดีๆให้กลับไปหาทุกคนเหมือนกัน....